ध्यानस्त केवड्यासारखा

जोडू पाहता परमाणू 
किनारलेली सारी स्वपने 
छंद दाखवी काळ

उदय आशेचा पूर्वीकडे 
एक मावळताना काळोख

रंगहीन पथसारी
गजबजलेल्या दिशा दाही 
पाऊलवाट एकमेव 
भुरळ घालणाऱ्या बाकी सात

आत्मशक्तीचे होऊन मिलन 
घेऊनि आता धुक्यांचाच आधार 
विजयपथाची पदमजे उदगारली 
हाच तो नेमलेला प्रवासी

स्वप्नांचा किनारा आशेची होडी 
उत्सूकतेच्या मनात लहरी

तो हि तिथे ध्यानस्त 
गंधावुनि कसा केवड्यासारखा